Στη ρωγμή του χρόνου ,,,,

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

Ελλάς , παρίας σε ένα κλαμπ ισχυρών...

Πετέν ή Ντε Γκολ;
Η ελληνική σοσιαλδημοκρατία στο σκαμνί της Ιστορίας

Του Βασίλη Μαγκλάρα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 09 Οκτωβρίου 2012   στην εφημερίδα    ΄΄Τα Νέα΄΄

Ο τρόπος διαχείρισης της ελληνικής κρίσης από τις αρχές του 2009 θα μπορούσε ίσως να αποτελέσει τη βάση για ένα εκτενές εγχειρίδιο πολιτικής οικονομίας με τίτλο: «Τι δεν πρέπει να κάνεις για να λύσεις ένα μακροοικονομικό πρόβλημα». Βέβαια, οφείλουμε να δικαιολογήσουμε το πολιτικό σύστημα της περιόδου, καθώς είναι πράγματι δύσκολο, ειδικά εάν είσαι επαγγελματίας της πολιτικής, να διακρίνεις την τεράστια διαφορά που χωρίζει την καλή πολιτική απόφαση από τον διαχειριστικό πολιτικό ρεαλισμό. Οι ιστορικές αντιστοιχίσεις πολλές, με πιο χαρακτηριστική αυτή του Πετέν και του Ντε Γκολ.
Ο Πετέν αντιμετώπισε τη στρατιωτική ήττα της Γαλλίας από τη Γερμανία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όπως η Ελλάδα την οικονομική της κρίση. Συμβιβάστηκε, ισορρόπησε, συνεργάστηκε με κάθε είδους κατεστημένο, εγχώριο και αλλοδαπό. Στο όνομα του εθνικού ρεαλισμού και της διάσωσης της Γαλλίας ο Πετέν έσφιξε το χέρι του Χίτλερ, υπονόμευσε την Εθνική Αντίσταση και διαχειρίστηκε τη γαλλική καθημερινότητα, προσμένοντας σ' ένα καλύτερο μέλλον που θα ερχόταν από μόνο του. Στον αντίποδα, ο στρατηγός Ντε Γκολ οδήγησε τη Γαλλία στον πατριωτικό δρόμο της αντίστασης και της ριζοσπαστικής αντιμετώπισης του προβλήματος. Και η δική μας ιστορία μπορεί να μην είναι τόσο τραγική και σίγουρα είναι χωρίς αίμα, αλλά έχει ακολουθήσει ένα παρόμοιο πολιτικό μονοπάτι.
Τα τελευταία τρία χρόνια διαχειριζόμαστε χωρίς όραμα τις εθνικές και οικονομικές μας υποθέσεις, επιτρέποντας σε εγχώρια και αλλοδαπά συμφέροντα να μας οδηγούν στον δρόμο του δήθεν ρεαλισμού, του συμβιβασμού και εν τέλει της εθνικής ήττας, που θα κορυφωθεί από μια πιθανή έξοδο της χώρας μας από το κοινό νόμισμα ή από μια εξίσου πιθανή παραμονή μας ως παριών σε ένα κλαμπ ισχυρών.

Και εξηγούμαι. Το 2009 και το 2010 χρεοκοπημένα τραπεζικά συμφέροντα, διά στόματος ενός χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, απέτρεψαν τη ριζοσπαστική διαχείριση του χρέους με ένα γενναίο κούρεμα, οδηγώντας τη χώρα σε μια παρατεταμένη πολιτική και οικονομική κρίση. Αντί του κουρέματος, ξεφορτώσαμε το χρέος από τις πλάτες των κερδοσκόπων, που νέμονταν τους τόκους και τα οφέλη της δημοσιονομικής σταθερότητας επί δεκαετίες, και το φορτώσαμε στις πλάτες των ασφαλιστικών ταμείων και στις αποταμιεύσεις εκατοντάδων χιλιάδων έντιμων εργαζομένων.
Το 2011, αντί της ριζικής αναδιάρθρωσης του δημόσιου τομέα και της απόλυσης μερικών χιλιάδων άχρηστων υπαλλήλων χαμηλών προσόντων, αποφασίσαμε να κάνουμε τους μισθούς των χρήσιμων και υψηλών προσόντων υπαλλήλων ρεφενέ για όλους τους άεργους οδηγούς, κλητήρες και μεταφορείς εγγράφων, που είχαν διορίσει κατά εκατοντάδες χιλιάδες οι υπουργοί της επαρχίας τις τελευταίες δεκαετίες. Μάλιστα, με την επαίσχυντη εφεδρεία, απολύσαμε όσους είχαν διοριστεί την τελευταία πενταετία αξιοκρατικά με το ΑΣΕΠ και κρατήσαμε τους πελάτες των υπουργών και των βουλευτών υπό το πρόσχημα της εργασιακής εμπειρίας.
Από το 2009, αντί να χτυπήσουμε τη φοροδιαφυγή, απεργαζόμαστε σενάρια νέων φόρων στους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους ατυχείς ιδιοκτήτες ακινήτων για να καλύψουμε το κενό που αφήνουν πίσω τους οι χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες που απλώς τσοντάρουν, όποτε τους περισσεύει κάτι, στα φορολογικά έσοδα.
Το 2012, αντί να αποφασίσουμε μόνοι μας για τις περικοπές και να απαιτήσουμε να συνοδεύονται από ένα νέο γενναίο κούρεμα, τη μείωση των επιτοκίων στο εναπομείναν χρέος και αναπτυξιακά ομόλογα 50 δισ. ευρώ για το πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων, παρακαλάμε τον κύριο Τόμσεν και την ανεκδιήγητη παρέα του να μείνουν για άλλα δύο χρόνια στη χώρα, δίνοντας παράταση σε μια διασωληνωμένη οικονομία που προσδοκά την ανάστασή της μέσα από περικοπές.

Στη δική μας ιστορία είναι εμφανές ότι η ελληνική σοσιαλδημοκρατία διάλεξε τον ρόλο του Πετέν. Διάλεξε τον ψευδορεαλισμό του κυρίου Τόμσεν και του Ασμουσεν. Σε όποιον δεν μπορεί όμως να δει πέρα από τη μύτη του, η Ιστορία επιφυλάσσει πάντα μικρό και θλιβερό ρόλο.
Η Ελλάδα σήμερα είναι τραυματισμένη, η Ελλάδα σήμερα είναι διαλυμένη, αλλά η Ελλάδα θα είναι «απελευθερωμένη» όταν αποφασίσει να κάνει με δικές της δυνάμεις όλα αυτά που όφειλε με υψηλό αίσθημα πατριωτισμού να είχε κάνει από την αρχή. Και αυτά βέβαια δεν είναι να συνεχίζει να αφήνει τους δασκάλους να κάνουν αφορολόγητα ιδιαίτερα μέχρι να αυξηθεί ο μισθός τους.
 
Ο Βασίλης Μαγκλάρας είναι διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών, διδάσκει στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου